کافه شعر
یه حالی دارم این روزا
نمیفهمه، نمیبینه !
چطور باید بگم تا که
نمونه حرف توی سینه
پریشون حالیم کم نیس ؟
نه این دل، دلِ آدم نیس !
باید بازم گذاشت و رفت
یواش، آروم، آروم، هیس
هزاران سَر و سِر دارد دلم
با این همه اندوه
چه حرفهایی، چه غمهایی
توی این دل شده انبوه
۱۴۰۳/۰۲/۱۴ به ساعت ۹ ق.ظ
برچسب:
نویسنده: سپیده زارعیان